Բժշկական կլինիկայում մանկական հոգեբանը կարևոր դեր է խաղում երեխայի առողջության և բարեկեցության համալիր աջակցության գործում։ Երեխաների հուզական և հոգեկան վիճակը սերտորեն կապված է ֆիզիկական առողջության հետ, ուստի մանկական հոգեբանի խնդիրն է օգնել ոչ միայն հոգեբանական և վարքային դժվարությունների հաղթահարման մեջ, այլև նպաստել երեխայի ընդհանուր ապաքինմանը։
Ինչպե՞ս է մանկական հոգեբանը օգնում կլինիկայում
1.Աջակցություն քրոնիկական հիվանդությունների դեպքում
Քրոնիկական հիվանդություններ ունեցող երեխաները հաճախ բախվում են հուզական դժվարությունների՝ տագնապի, իրենց առողջության համար վախի, ինչպես նաև կոլեկտիվի կողմից չընդունվելու հետ։ Օրինակ՝ գլյուտենի անհանդուրժողականություն ունեցող երեխան, հայտնվելով հասարակության մեջ, ստիպված է հարմարվել մշտական սահմանափակումներին, անարդարությանը և հասակակիցների կողմից չհասկացված լինելուն։ Սննդի ընտրության խիստ սահմանափակումները կարող են առաջացնել մեկուսացվածության զգացում, երբ երեխան չի կարող մասնակցել մյուս երեխաների համար սովորական միջոցառումներին, օրինակ՝ ծննդյան տոներին կամ դպրոցական ճաշերին։
Հոգեբանը օգնում է երեխային հարմարվել հիվանդությամբ կյանքին, հաղթահարել հուզական ծանրաբեռնվածությունը և բարելավել կյանքի որակը։ Հոգեբանական աջակցությունը նպաստում է բուժման ավելի լավ ընկալմանը և սթրեսի մակարդակի նվազեցմանը, ինչը դրական է անդրադառնում երեխայի ընդհանուր վիճակի վրա։
2.Հոգեսոմատիկ խանգարումներ
Երեխաների մոտ կարող են առաջանալ հոգեսոմատիկ հիվանդություններ, երբ հուզական դժվարությունները դրսևորվում են ֆիզիկական ախտանիշների տեսքով։
Օրինակ՝ երեխաների մոտ հոգեսոմատիկ խանգարումների հաճախ հանդիպող դեպքերից են որովայնի ցավերը, որոնք չունեն ֆիզիկական պատճառ, սակայն կապված են հուզական լարվածության հետ։ Նման դեպքերում մանկական հոգեբանը օգնում է թուլացնել ներքին լարվածությունը և լուծել այն հուզական խնդիրները, որոնք ընկած են ֆիզիկական անհանգստության հիմքում։
3.Համալիր օգնություն
Կլինիկայում մանկական հոգեբանը սերտ համագործակցում է այլ մասնագետների՝ մանկաբույժների, նյարդաբանների, էնդոկրինոլոգների և այլ բժիշկների հետ։ Նման միջդիսցիպլինար մոտեցումը թույլ է տալիս հաշվի առնել երեխայի առողջության բոլոր կողմերը՝ ինչպես ֆիզիկական, այնպես էլ հուզական։
Օրինակ՝ եթե երեխայի մոտ առկա է էնկոպրեզ (կղանքի անպահություն), ապա առաջին մասնագետը, ում պետք է դիմեն ծնողները, մանկաբույժն է և/կամ գաստրոէնտերոլոգը։ Սակայն ֆիզիկական պատճառների բացակայության դեպքում անհրաժեշտ կլինի մանկական հոգեբանի օգնությունը։
Դեպքերի կանոնավոր քննարկումը և համատեղ աշխատանքը օգնում են ապահովել երեխայի և նրա ընտանիքի համար առավել ամբողջական բուժում և աջակցություն։
